FOXTROT de musical
Annie M.G. Schmidt en Harry Bannink hebben het geflikt: een musical geboren laten worden die de tand des tijds ruimschoots doorstaat en generaties lang kan vermaken en boeien zelfs of misschien juist ook in deze woelige tijd.
In het jaar 1977 was de eerste uitvoering met als grote sterren Gerrie van der Klei en Willem Nijholt. Acteren, dansen en zingen, ze presteerden het ogenschijnlijk met het grootste gemak. (zie foto)
Wat kan ik me nog herinneren van die avond in het najaar van 1977, toen we een van de eerste uitvoeringen bijwoonden?
Diepgevoelde emotie. Mijn moeder ligt ziek te bed. De specialist voorspelt weinig goeds. Het wordt niet echt een ontspannen avond, dat kan ook niet anders. Ik weet het van tevoren. Maar we stappen verwachtingsvol de zaal in. Even een paar ontspannen uren? De zinnen verzetten, als het mogelijk is? Is de musical van eigen bodem, dus geen vertaalde uit landen als de VS en het Verenigd Koninkrijk, scherp en overtuigend genoeg om mijn aandacht op te eisen ondanks mijn persoonlijke onrust?
Ik zal eerlijk toegeven dat flarden tekst niet goed tot me doordringen. Maar de liedjes ontroeren me enorm. Ik verlaat diep geroerd het gebouw. Kan ik ma wel vertellen wat ik genoten heb van het vakmanschap en de toewijding van de spelers? Over de bijna volmaakte liedjes? Over de vondsten, de humor en het engagement van Annie M.G. richting homofilie, abortus en vrouwenrechten? De schrijfster die mijn moeder zo bewonderde?
Na afloop stortte de realiteit zich weer op me.
In de eerste maand van het volgende jaar is ze gestorven, Tineke van Veen - Roskam, in de leeftijd van 64 jaar.
Woensdag 19 februari 2026
Ruim tevoren hebben we onze kaartjes gekocht, overgehaald door de positieve reacties van de pers. Het hotel is geboekt voor de nacht, zodat we na de voorstelling niet direct terug hoeven. Omdat er voor vandaag sneeuwval wordt verwacht, pakken we het openbaar vervoer, Blijkt geen onverdeeld succes te zijn; sneeuw laat zich ook niet zien.
In het Oude Luxor theater aan de Kruiskade in Rotterdam wordt de musical vanaf januari opnieuw uitgevoerd. Hiernaast de belangrijkste vijf spelers van de uitgebreide cast:
van links naar rechts
staand: Marjolijn Touw, William Spaaij en Gerrie van der Klei,
zittend: Teuntje Post en Renée de Gruyl.
Als we de zaal binnenlopen, krijgen we meteen hetzelfde gevoel als lang geleden bij binnenkomst van Carré in Amsterdam: het publiek heeft er zin in. Een vrolijke stemming, iedereen heeft behoefte aan vertier, een avondje uit, ontspanning. We zijn er klaar voor; laat maar komen, het spektakel. Kunnen we deze sfeer helemaal los zien van de turbulenties die in deze wereld gaande zijn?
Willem Nijholt of William Spaaij
Hoe dan ook, als even na acht het zaallicht dooft en het voorhang verdwijnt, stort het voltallige ensemble zich in de eerste scène met zang en dans, voortgestuwd door het muziekensemble achter op de bühne. "De dertiger jaren..." begint de openingssong. We vallen met de deur in huis. Geen voorzichtige voorbereiding op wat komen gaat, nee, patsboem, direct ter zake. Nog even stel ik me kritisch op: als groot fan van Willem Nijholt - ook van genoten in de laatste show van Wim Sonneveld, samen met Corrie van Gorp - zie ik hém voor me in mijn verbeelding, in de rol die nu door William Spaaij wordt ingevuld (gedachte: Nijholt had een soepeler lichaam, mooiere stem). Stop hiermee zeg ik tegen mezelf, deze "Jules" (de rol die hij speelt) is een prima vakman die zich helemaal geeft, al zijn niet geringe kwaliteiten inzet. Ik geef me in korte tijd gewonnen. De rest van de voorstelling beleef ik heel intens.
Onvergetelijk
Overrompeld voel ik me door het geheel. En het geheel van deze musical bestaat niet alleen uit heerlijke teksten met humor én ernst, verrassende plotwendingen, leuke tegenstellingen in personages, vakkundige afwisseling van intieme scènes en uitbundige ensemblestukken, maar ook uit puur vakmanschap op allerlei gebied, zoals belichting, decorwisselingen, de suggestie bijvoorbeeld van de landing van de Zeppelin, schiet me te binnen, de zang, de perfect uitgevoerde dansen, en bovenal de volledige inzet van alle medewerkers om deze avond voor ons onvergetelijk te maken. Wat mij betreft, is dat honderd procent gelukt.
Lieve ma
Voordat ik in het hotelbed in slaap val, verschijnt mijn moeder in mijn gedachten. In een vreemd soort halfslaap. Ze is er, in deze kamer. In het midden van de stad waar ze geboren en geleefd heeft. De metropool waarin ook mijn roots liggen. Ik spreek tot haar. Ik zeg: Lieve ma, wat zou ook jij genoten hebben van deze voorstelling! Een reactie van haar kant is onnodig. Dit contact voldoet.
x - x - x - x
Maak jouw eigen website met JouwWeb